او را استاد غزل عاشقانه خوانده و آموزگار مهر و روشنی توصیف کردهاند، کلامش هم برای خواص و هم برای عوام شیرین است. او آموزگار زبان فارسی است، از گذشته کودکان در مکتب با کلام او فارسی آموخته و از «گلستان» و «بوستان» او ورقی از دانش بردهاند. اگر عمر ایام، پنج و شش روز بوده، سخن او حیات جاودانه دارد؛ چنانکه خود فرمود: من سعدی آخرالزمانم.
مشرفالدین مصلح شیرازی، از بزرگترین شاعران و نویسندگان ایرانی که آثار ماندگارش گنجینۀ فرهنگ عامۀ عصر اوست. سعدی، یا آنگونه که میان مردم مشهور است «شیخ سعدی» را با القاب مختلفی یاد کردهاند: افصحالمتکلمین، ملکالکلام، و الشیخ الامام المحقق. همانگونه که ذبیحالله صفا نوشته است، این القاب پس از مرگ وی در کتابهای نویسندگان آمده است. نام او مصلح و تخلصش سعدی بوده است. تاریخ ولادت سعدی در مآخذ نیامده است، اما بهقرینۀ نوشتۀ خودش در گلستان، میتوان آن را حدود سال 606 هجری دانست، تاریخ وفات وی را نیز میان سالهای 690 تا 695 هجری قمری دانستهاند.
آثار سعدی از جهات مختلف طی قرون متمادی مورد توجه اهل فن و نظر بوده است، چهبسیار شاعرانی که کوشیدهاند در سایهسار سخنش، “بوستان” و “گلستان”ی بیافرینند و از شهد کلامش بهقدر وسع بهرهای برند. ذکر جمیل سعدی از دیرباز ـ بهاشاره خودش در دیباچه گلستان ـ عالمگیر بوده و در نظر اهل فن گویی “خردهٔ مینا بر خاکش ریخته و عِقد ثریا از تارکش آویخته”.